حمله آمریکا به لیبى
• ۱۹۸۶
در چنین روزى در سال ۱۹۸۶ ایالات متحده حمله اى هوایى را به لیبى آغاز کرد و البته آن زمان دلیل چنین کارى حمایت لیبى از تروریسم و خطرناک بودن کشور لیبى براى مردم آمریکا معرفى شد. ساعت حوالى دو بعدازظهر به وقت لیبى بود که حمله آغاز شد و مدت زمان آن یک ساعت بود. بیش از ۱۰۰ هواپیما برخاستند تا مراکز تروریسم را در لیبى بمباران کنند و از جمله این اهداف محل زندگى معمر قذافى رهبر لیبى بود.در دهه هاى ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شعار آمریکا این بود که قذافى حامى مالى دشمنان آمریکا است. آمریکا و انگلیس چنین عنوان مى کردند که قذافى از فلسطین گرفته تا فیلیپین و ایرلند، به تمامى دشمنان آمریکا و انگلیس کمک مى کند و آنها را بر ضد این دو کشور تجهیز مى کند.
لغو قرارداد
۲۷ فروردین۱۳۰۰
سیدضیاءالدین طباطبایى (رئیس کابینه کودتا) در روز ۲۷ فروردین ۱۳۰۰ با انتشار اعلامیه اى لغو رسمى قرارداد ۱۹۱۹ میان ایران و انگلستان را اعلام کرد. این قرارداد روز نهم اوت ۱۹۱۹ (۱۷ تیرماه ۱۲۹۸) میان وثوق الدوله (رئیس الوزراى وقت ایران) و سر پرسى کاکس (وزیر مختار بریتانیا در تهران) امضا شده بود، اما اجراى آن در اثر مخالفت هاى داخلى و خارجى عملاً متوقف ماند و در سال ،۱۳۰۰ دیگر از آن به قراردادى «مرده» تعبیر مى شد. با وجود این لرد کرزن، وزیر امور خارجه انگلستان و طراح اصلى قرارداد، نسبت به آن تعصبى عجیب داشت و لغو رسمى اش توسط سیدضیاء به مذاق او هیچ خوش نیامد. چنانچه به خاطر داشته باشیم که سقوط کابینه سیدضیاء (برخلاف آنچه در تاریخ رسمى مشهور است) تا حدود زیادى نتیجه عدم حمایت دولت بریتانیا از آن بود، اهمیت رنجش کرزن از این اقدام رئیس الوزراى دولت کودتا بیشتر روشن مى شود.
پاسارگاد
بنای پاسارگاد اولین پایتخت سلسله هخامنشیان است که در قرن ششم پیش از میلاد و به دست کوروش کبیر در فارس، خاستگاه پارسیان، ساخته شد. پاسارگاد در سال 2004 در فهرست آثار جهانی یونسکو ثبت شد. این مجموعه تاریخی عظیم در 138 کیلومتری شهر شیراز در استان فارس با یک فاصله 3 کیلومتری از جاده آسفالته شیراز _ آباده قرار دارد.
تاریخچه پاسارگاد
پاسارگاد پایتخت اولین امپراتوری بزرگ آسیای غربی است که قلمرو حکومتش از سواحل شرقی مدیترانه و مصر تا هند کشیده شده و اولین امپراتوری است که به تفاوت‌های فرهنگی اقوام مختلف ساکن در قلمرو حکومتی‌اش، احترام می‌گذاشته است. پاسارگاد به عنوان گواهی بر معماری هخامنشی، اختلاط فرهنگ‌های گوناگون را نشان می‌دهد. قصرها، باغ‌ها و آرامگاه کوروش نمونه‌ای استثنائی از اولین دوره شکوفائی هنر و معماری هخامنشی و گواهی استثنائی از تمدن ایرانی است.
پاسارگاد بعد از مرگ کوروش هخامنشی علاوه بر اینکه محل تاج‌گذاری شاهان بوده مرکز علوم و محل اجتماع و پرورش دستوران، روحانیون و مغ‌ها بوده است که در آنجا تربیت شده و به سایر ساتراپ نشینها اعزام می‌شده اند.
نخستین مورخانی که از مامطیر یاد کرده‌اند ابن رسته و ابن فقیه (290 ه.ق) می‌باشند.همچنین نویسندگانی مثل اصطخری (340 ه.ق) بصورت ممطیر و مامطیر (1) ابن حوقل (376 ه.ق) بصورت مامطیر از این شهر نام برده اند.
در کتاب حدود العالم (372 ه.ق) نیز می‌آید : مامطیر شهرکیست با آبهای روان و از وی حصیری خیزد سطبر و سخت نیکو که به تابستان به کار دارند» و در سخن اندر رودها می‌خوانیم: «و دیگر رودیست کی رود باول خوانند، از کوه قارن برود و بر مامطیر بگذرد و اندر دریای خزران افتد. و مقدسی (375 ه.ق) مامطیر را شهری از قصبه آمل می‌شمارد و مامطیر و ممطیر را دو شهر جداگانه می‌پندارند.
از شواهد چنین برمی‌آید که از سده 5 و 6 ه.ق مامطیر رو به ترقی و توسعه نهاده، چنانکه در اوایل سده هفتم بقول یاقوت حموی از جاههای برجسته طبرستان به شمار می‌آمد.
به دنبال اعطاى امتیاز استخراج و بهره بردارى از نفت سراسر ایران – به غیر از ٥ استان شمالى – در سال ١٢٨٠ (هـ . ش) از سوى مظفر الدین شاه قاجار به «ویلیام ناکس دارسی» انگلیسى، مته حفارى اولین چرخش هاى خود در خاک خاورمیانه را تجربه کرد و به این ترتیب نام ایران به عنوان خاستگاه نخست صنعت نفت خاورمیانه، در تاریخ عملیات نفتى ایران منطقه زرخیز جهان ثبت شد. اکنون یک قرن تمام، از آن تاریخ مى گذرد و صنعت نفت ایران خود را براى آغاز دومین سده از حیات خویش آماده مى کند.
صنعت نفت طى این دوران یکصد ساله، ازسویى به عنوان یک پدیده فنى و صنعتى دریچه علم روز دنیا را به روى ایرانیان گشود و از سوى دیگر در پیوند با مطامع خارجیان، منشأ و محور رویدادهاى بسیارى در زمینه هاى سیاسى، اقتصادى و اجتماعى کشور شد که پرداختن به هر یک مستلزم بازنگرى دقیق و ژرف در تاریخ تحولات یکصد ساله این سرزمین است.
تهران قدیم
نام تهران در حدود اواخر سده دوم بیش از میلاد ، برای اولین بار در یمی از نوشته های تیودیس یونانی آمده است .
ابو اسعد سمعانی در کتاب خود از شخصی به نام ابو عبدالله محبدابن حامد تهرانی رازی نام برد که اهل تهران بوده و در سال 261ه.ق چشم از جهان فرو می بندد و لذا این کتاب قدیمی ترین سندی است که به موجودیت تهران قبل از سده سوم هجری قمری اشاره می کند.ابن حوقل در سال 331هجری قمری تهران را شهری سرسبز و دارای باغهای فراوان ذکر می کند که میوه های فراوانی داشته و ساکنان آن بیشتر در زیر زمین زندکی می کردند.
استخری در سال 340هجری قمری در مورد تهران به تفضیل در کتاب خود (المسالک الممالک )ذکر کرده است . ابن بلخی نیز در فارسنامه حدود سالهای 500هجری قمری از آثار تهران سخن به میان آورده است .یاقوت حموی در کتاب خود
المعجم البلدان به سال 620هجری قمری تهران را قریه ای از قرا ری می داند که اکثر آن زیر زمین ساخته شده و شامل دوازده محله است و اطراف آن باغهای زیادی است که به هم راه دارند.
تخت جمشید را می توان تقریباً همانند ارگ ها و یا دژهای حکومتی و سکونت گاهی ایران در دوران اسلامی دانست، زیرا پادشاهان یا حاکمان ایالت ها یا شهرهای بزرگ در ایران بر اساس شیوه ای کهن، فضاهای سکونت گاهی، حکومتی و تشریفاتی خود را غالباً درون محوطه ای محصور و دارای استحکامات دفاعی می ساختند که در برابر تهدیدها و مخاطرات خارجی و داخلی حتی الامکان در امان باشند. این گونه مجموعه ها که آن ها را دژ، کهندژ، قلعه یا ارگ می نامیده اند، افزون بر فضاهای سکونت گاهی، حکومتی و تشریفاتی، عرصه ها و فضاهای متنوعی برای برخی از انواع فعالیت های خدماتی و نظامی داشتند. چنین الگویی در طراحی شهری از دوران پیش از اسلام تا اواخر دوره قاجار در بسیاری از نواحی و مناطق سرزمین گسترده ایران وجود داشته است و تخت جمشید را چنان که داریوش در کتیبه ای به آن به عنوان یک دژ اشاره کرده است، باید نمونه ای از این گونه ارگ های سکونت گاهی - حکومتی - تشریفاتی دانست.
به عبارت دیگر تخت جمشید یکی از پایتخت های هخامنشیان بود که در ایامی که هوای منطقه پارس مناسب بود، در آنجا اقامت می کردند و البته مرام و آیین های بسیار کهن و با اهمیت نوروز از سوی حکومت هخامنشی در این جایگاه برگزار می شد.
باافزایش جمعیت وپیشرفت تمدن در ایران باستان ایرانیان برای اینکه دیگرفقط درمحیط تنگ ومحدوددره هاوپای رودهاوچشمه سارها نمانند به امیدباران های اتفاقی ویا ابهای جاری موقتی وکشت بندسازی زراعت نکنندو باکشیدن اب ازچاه های معمولی بازوربازوهایشان ویااستفاده ازنیروی حیوانی(به ویژه دردشت هاوفلات ها)زندگی پرمشقت وکشاورزی ودامداری کاملا محدودوکم درامدی نداشته باشندوخلاصه بتوانندبازیرکشت بردن سطح وسیعی اززمین های حالخیزدردشت هاکه به علت نبودن اب بی بهره مانده احتیاجات روزافزون خودشان را تامین کننددرچندین هزارسال قبل دست به ابتکارجدیدی زده که ان راقنات یا کهریز نام گزارده اند.بااین اختراع که درنوع خوددرجهان تاکنون بی نظیراست میتوان مقدار قابل توجهی ازاب های زیرزمینی راجمع اوری کردوبه سطح زمین رساند که همانند چشمه های طبیعی اب ان درتمام طول سال بدون هیچ کمکی ازدرون زمین به سطح ان جاری گردد.پیدایش ورواج این تکنولوژی جدیدکه استفاده ازابهای تحت الارضی رابرای دامداری و به ویژه کشاورزی نسبتاوسیع ممکن میسازد باعث شدکه ابادیهای متعددی درسراسرفلات ایران به خصوص درنقاط خشک ترمناطق کشور گشترش یابدوبخش های جدیدی رادرکشاورزی ودامداری موردبهره برداری قراردهد تااینکه پس از گذشت قرن ها تکنولوژی تازه دیگری در زمینه استفاده ازابهای زیرزمینی متولدشدکه همان چاه های عمیق ونیمه عمیق موتوری است که بااستفاده ازان سطحهای بیشتری به زیرکشت وزرع گرفته شد.قنات که توسط مقنیان ایرانی اختراع شده هزاران سال قدمت داردقدمت بسیاری ازقناتهای ایران از پنج شش هزار سال متجاوزاست وعمری برابرباتاریخ کهن ایران دارد.
شهر زنجان که امروزه عنوان مرکز استان را دارد، ازقدیم به سبب قرار داشتن بر سر راه تجاری ری قدیم به آذربایجان دارای اهمیت بوده است. موقعیت جغرافیایی شهر منطبق بر 10 درجه و 12 تا 15 دقیقه طول شرقی از نصف النهار گرینویچ و 10 درجه و 15 تا 20 دقیقه عرض شمالی از خط استوا است و با تهران 135 کیلومتر فاصله دارد. این شهر در ساحل راست رودخانه ای که به همین نام مشهور است و از چمن سلطانیه واقع در 20 کیلومتری سمت شرقی آن سرچشمه می گیرد، ایجاد شده و دیر زمانی است که به حیات خود ادامه داده است. شهر زنجان به لحاظ دارا بودن شرایط ویژه جغرافیایی، وقایع و حوادث تاریخی بسیاری را از سر گذرانیده و ضربات مهلکی را بر پیکر خود تحمل نموده است. که در این مقاله با رعایت ایجاز گوشه هایی از آن بررسی خواهد شد.
شهر زنجان علی رغم دارا بودن قدمت تاریخی هم سنگ باشهرهای شناخته شده، فاقد پیشینه مدون تاریخی است. موضوع مطالعه درارتباط با این شهر تقریباً بکر وانجام مطالعات علمی و سیستماتیک بسیار اندک بوده است. مورخین و جغرافی دانان صدر اسلام در کلیات اشاراتی به این شهر نموده و از دخول در جزئیات آن خودداری کرده اند. اینک برخی از مطالب مزبور اجمالاً بیان می گردد.
حکومت : جمهوری
مساحت : 9،596،960 کیلومترمریع
جمعیت : 1،298،847،624 نفر
رشد سالانه جمعیت : 57/0 درصد
پایتخت : پکن
زبان : چینی (ماندارین)
دین : بودایی و دائویی
واحد پول
جمهوری خلق چین از 30 استان و منطقه مستقل تشکیل شده و با جمعیت بیش از یک میلیارد نفر و منابع عظیم معدنی و زمینهای کشاورزی، از اواخر دهه 70 ، سعی در زدودن آثار منفی انقلاب کمونیستی و انقلاب فرهنگی نموده، و به سمت رونق اقتصادی گام برمی دارد. اکثر مردم چین در شرق کشور زندگی می کنند. 30 درصد برنج جهان در چین تولید شده و همچنین گندم، ذرت، نیشکر، سویا و دانه های روغنی کشت می شود وپرورش خوک و گوسفند و ماهی نیز بسیار متداول است. ذخایر معدنی چین، بسیار عظیم و غنی می باشد. به طوری که در فلات «یو – نان» در قسمت جنوب شرقی، منابع بزرگی از قلع، مس و روی کشف شده است. ذخایر سنگ آهن در منچوری و نفت در دریای زرد، نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند مراکز عمده صنعتی، درحوالی منابع طبیعی، احداث شده است. اقتصاد چین که مبنای خود را بر این تولیدات و صنایع غذایی، بنا نهاده است، همچنان، حرکت رو به رشد خود را ادامه می دهد.